18 Temmuz 2007

Öğle Yemeğinde Huzur'dan Bir Paragraf

Öğlen Aykut'un misafiri olarak birlikte yedik. Söz nasıl oldu ise birden Huzur'dan bir paragrafa geldi. Ne söylediğini anlatınca çok anlamlı bulmasından burada da paylaşmak istedim.
İnsanlık fena bir ihtimali bir kere kendisine ufuk bilmesin; bir kere uçurumu görmesin. Bir daha ondan geri dönemez. Onu giyinir. Kıymetli bir şeyiniz, iyi bir yazma, güzel bir gramofon, bir Acem halınız var mı, sakın satmayı bir imkan gibi düşünmeyin, seviyorsanız sevdiğiniz kadına darılmayı bir kere olsun aklınıza getirmeyin. Sonra bu işlerden ne kadar çekinirseniz çekinin, mıknatıslanmış gibi, arkanızdan itiyorlarmış gibi onu yaparsınız, insan hayatında sakınmak yoktur. Hele kütle halinde, asla. Bir kere uçurum göründü mü, ölüm simsiyah dili ile konuştu mu? [Huzur, Ahmet Hamdi Tanpınar]
Nedense kötüyü düşünmek olayların akışını bir şekilde kötü sonuçlandırıyor. Çarklar kötü için dönüyor. Gerçekçi olmak diyorlar kötü ihtimali değerlendirmeyi ancak aynı kişi iyi ihtimalleri görmezlikten geliyor, farkına varmadan.

Hiç yorum yok: